vzw Bbest heeft een aanspreekpunt opgericht bedoeld voor ouders van stotterende kinderen. Problemen in verband met stotteren kunnen op deze manier beter in kaart gebracht worden.

Uw persoonlijk verhaal kan belangrijk zijn. Elk kind stottert op een andere manier en ervaart het anders. Elke ouder probeert daar op zijn/haar manier zo goed mogelijk mee om te gaan. We kunnen allemaal van elkaar leren. Laat ons jou verhaal weten.

Als u wilt praten over het stotteren van uw kind of over zaken die u als ouders meemaakt met het stotteren kan u contact opnemen met Julienne Boonen, moeder van een stotterend kind.

Hieronder vindt u een aantal nuttige en belangrijke zaken omtrent het stotteren van uw kind.


Openheid is belangrijk ! Over stotteren moet je praten, zowel thuis als op school !

Het grootste probleem met stotteren is dat het zo'n verzwegen onderwerp is waar veel onwetendheid over heerst. De luisteraar durft er niet over te praten omdat hij denkt dat de ouders dat vervelend vinden. De ouders denken dat de luisteraar niet geïnteresseerd is en durft er helemaal niet over te beginnen. Openheid over het stotteren kan daarom veel vervelende gevoelens en gedachten voorkomen zowel bij het stotterend kind als bij de ouders. Praat over je eigen gevoelens, zorgen rond het stotteren van je kind met je partner, familie, andere ouders van stotterende kinderen, zoek een vertrouwenspersoon. Praat ook met je kind over het stotteren, laat het merken dat je open staat om te praten over de problemen rond het stotteren zodat je kind er niet alleen mee komt te staan. Ook je kind heeft een vertrouwenspersoon nodig en als ouder(s) ben je daar het best geschikt voor. Door het stotteren bespreekbaar te maken komt dit ten goede van je kind.


Hoe omgaan met het stotteren van je kind

Ouders ervaren veel druk van buitenaf. Hoe reageren anderen op het stotteren van ons kind? Sommige opmerkingen kunnen erg kwetsend zijn. Hebben we gefaald in de opvoeding, voelen we ons schuldig? Schaam ik me als ik mijn kind hoor stotteren in aanwezigheid van anderen? Daarnaast ervaren veel ouders gevoelens van machteloosheid 'Wat kan ik doen om het stotteren te verminderen'. Deze twijfels en gevoelens hebben de meeste ouders, je staat er zeker niet alleen mee. Ouders heeft vaak het idee dat zij schuld hebben aan het stotteren van hun kind. Er is geen enkel bewijs dat ouders stotteren veroorzaken! Geef uzelf niet de schuld! Het onderzoeken en uitdrukken van eigen gevoelens tegenover het stotteren kan je houding en verwachtingen naar het stotterend kind toe veranderen. Dit schept de mogelijkheid om anders met het stotteren om te gaan wat een gunstige invloed heeft op het stotteren.



Tips voor ouders

Onderstaande tips zijn enkel standaardadviezen. Het stotteren zal hierdoor niet verdwijnen. Ze zijn slechts bedoeld om u en uw kind een beetje verder te helpen.

• correcties aanbrengen, wijzen op het gestotter of laten herhalen maken het spreken onaangenaam en frustrerend.
• adviezen als: 'denk eerst goed na”, haal eens diep adem', “wees eens wat rustiger' doen het zelfvertrouwen dalen.
• gedachten als 'wat stottert hij toch weer erg' of 'gisteren ging het toch veel beter' werken als stoorzenders.
• spreek rustig met je kind, geef je kind de tijd om zijn gedachten uit te drukken. Dit is efficiënter dan je kind aanmanen om trager of rustiger te spreken.
• hou oogcontact.
• het is belangrijk je aandacht te richten op wat het kind zegt en niet op de manier waarop het dit doet. Wat je kind zegt blijft belangrijker dan hoe hij dit zegt.
• besteed veel aandacht aan wat je kind leuk vindt en kan. Bemoedig en steun hem daarin. Kinderen, zowel jonge als oudere, zijn heel gevoelig voor de waardering van hun ouders. Zo bevordert u het zelfvertrouwen van je kind. Probeer dus niet alleen stil te staan bij het stotteren van het kind. Het stotteren is slechts een klein stukje van je kind, het hele kind is immers veel meer !!
• laat hem voelen dat je van hem houdt en dat hij belangrijk voor je is.
• geef je kind zelf verantwoordelijkheden, laat het zelf antwoorden in de winkel of aan de telefoon, doe het niet in zijn plaats. Ook een stotterend kind moet de kans krijgen zich te ontwikkelen door zelfstandigheid te oefenen. Het kind moet leren voor zichzelf te praten, assertief te reageren of om te gaan met kritiek. Door een te beschermende opvoeding krijgt de jonge stotteraar onvoldoende de kans om zich te ontwikkelen tot zelfstandige volwassene.
• Deel de leerkracht mee dat je kind stottert, vóór de eerste schooldag of tijdens de eerste schooldagen. De meeste leerkrachten staan positief tegenover overleg met de ouders. (Hieronder vind je enkele tips die je kan bespreken met de leerkracht)
• wordt er op school gelachen met je kind, wacht dan niet te lang om de leerkracht in te lichten, zij staan meestal open voor een gesprek.

• geef zelf het goede voorbeeld door rustig te praten.
• geef het kind de tijd te praten, het heeft evenveel te zeggen dan andere kinderen, alleen kan het wat langer duren.
• De rare bijbewegingen en grimassen zijn pogingen van het kind om stotters te overwinnen en verder te kunnen praten. Dit maakt deel uit van het stotteren en wil niet zeggen dat het kind bijvoorbeeld dom is.
• sla het kind niet over, maar geef het net als de andere leerlingen beurten. Plaats het kind niet in een uitzonderingspositie maar hou er rekening mee dat het stottert.
• behandel het stotterend kind zoals elk ander kind, bescherming vanwege het stotteren is slecht voor de ontwikkeling.
• heb begrip en geduld voor het stotteren, voor het kind.
• probeer niet op eigen houtje iets te doen tegen het stotteren van het kind. De kans is groot dat u meer kwaad dan goed doet. Bespreek met de ouders wat je het best kan doen, meestal volgen ze therapie met hun kind, en kunnen zij zeggen hoe ermee om te gaan en wat zeker niet te doen.
• kinderen kunnen gefrustreerd raken als ze uitgelachen, gepest of nagedaan worden door andere kinderen waardoor ze agressief of onhandelbaar kunnen reageren. Praat met het kind, probeer te achterhalen waarom het zo reageert.
• Probeer het stotteren aanvaardbaar te maken voor de klas zodat het geen taboe wordt. Spreek over het stotteren in de klas. Informatie geven kan bepalend zijn om pestgedrag te voorkomen. Lachen of pesten met het stotteren mag niet getolereerd worden! Een stotterend kind mag niet geïsoleerd raken.

• Er is een terugbetaling door het ziekenfonds voor een periode van 2 aaneensluitende jaren stottertherapie. Tijdens deze periode wordt slechts 1 uur per week terugbetaald. (30 minuten therapie per week is zeker niet voldoende!). Verlenging van terugbetaling na die twee jaar is niet mogelijk, dit is wettelijk bepaald. Bij sommige ziekenfondsen en in sommige regio's bestaat er wel een aanvullende verzekering die voor een bepaalde periode en onder bepaalde voorwaarden een gedeeltelijke terugbetaling logopedie voorziet na de 2 jaren. Het is dan ook raadzaam om eerst te informeren bij uw ziekenfonds voor u aan een therapie begint. Het is de opzet van de oudercel om hier in de toekomst zoveel mogelijk informatie over te verlenen, maar ook deze info zal beperkt blijven omdat binnen éénzelfde ziekenfonds verschillende maatstaven worden gehanteerd voor verschillende regio's.


• Vooral bij jonge kinderen is de begeleiding van de ouder(s) van groot belang, zodat zij leren hoe zij het beste op het niet-vloeiend spreken van hun kind kunnen reageren. Het is dan ook belangrijk dat ouders bij de therapie worden betrokken. Ook voor de therapeuten is het goed kennis te nemen van de belevingswereld van ouders van stotterende kinderen om des te beter te kunnen samenwerken bij het geven van hulp aan deze kinderen. Het gedrag van ouders is immers van bijzonder belang bij de verdere ontwikkeling van het spreken van het kind. Therapie zonder het bijzijn van de ouder(s) is geen volwaardige therapie.

Woensdagmiddag 12 uur, nog op het werk, ik moet dringend naar huis. Zo dadelijk zullen mijn zonen voor een gesloten deur staan. Gelukkig woon ik vlakbij. Ik haast me naar huis. Mijn jongste staat al te wachten. De oudste is er nog niet. Raar, meestal is het net omgekeerd. Er is niet veel tijd, binnen een uurtje moet ik terug op mijn werk zijn. Na tien minuten komt mijn oudste er eindelijk aan. En op het moment dat ik wil vragen hoe het was op school, stormt hij woedend de keuken binnen. Met zijn zware boekentas nog op de rug laat hij zich wenend op een stoel vallen. Al stotterend en huilend vertelt hij zijn verhaal. Met 5 jongens hadden ze hem van 't school tot thuis uitgelachen en hem geramd met hun fietsen. Ze zouden hem wel eens hard aanpakken en ook zijn mama en zijn broertje, hadden ze geroepen tegen hem, de stotteraar!

Eerst komt de woede. Verdorie, waarom doen ze dat nu ?! Waarom laten ze hem niet met rust. Is het stotteren dan een reden om iemand te pesten ? Het werk kon wel wachten, ze moesten het maar begrijpen dat ik wat later zou zijn. Met z'n drieën hebben we gemene plannen bedacht om wraak te nemen. Zijn kleine broer zou zijn vriendje er wel bijhalen en die jongens eens hardhandig aanpakken. Ik zag het zo al voor me, 2 kleintjes tegen 5 grote, en moest er in mezelf om lachen, om zoveel medeleven met zijn grote broer.

En dan komt het verdriet. Dan wou ik dat ik het stotteren van hem kon overnemen. Ik heb mijn schooltijd toch al gehad. Maar ik kan alleen maar hopen dat hij er sterker door wordt.



Een bezorgde moeder