Marilyn Monroe, Jim Kerr (Simple Minds),Armand Pien en Pablo Picasso

We kregen tien minuten voor onze spreekbeurt. De mijne heeft een vol lesuur geduurd

Arno: «Als je zingt, is stotteren onmogelijk omdat alle woorden met elkaar verbonden zijn.» Foto De Bock

«Mij hebben ze nooit uitgelachen»

oppen' vertelt vanavond het verhaal van drie Britse jongeren die stotteren. Ze maken door hun handicap weinig vrienden en kunnen hun professionele droom vaak opbergen. Ook een pak bekende mensen stottert. Marilyn Monroe had er problemen mee, net als Jim Kerr van Simple Minds. In ons land is zanger Arno waarschijnlijk de bekendste stotteraar. «Ik heb het nooit als een handicap gezien en op school hebben ze nooit met me gelachen.» Het had zelfs voordelen. «Als ik babbelde met de meiskes, dan duurde het altijd een stuk langer.»

Jan CLAEYS

Arno begon te stotteren toen hij naar de middelbare school ging, het atheneum in Oostende. «Ik weet nog steeds niet waarom dat begonnen is», zegt hij. «Maar ik ging niet graag naar die school. Vaak heeft stotteren te maken met woede of onzekerheid.»

Stotteraars zijn op school vaak het mikpunt van spot. «Maar met mij hebben ze nooit gelachen. Val niet van uw stoel, maar ik was de beste van de klas tijdens de lessen lichamelijke opvoeding. En voor mensen die goed kunnen sporten hebben de klasgenoten meestal respect. Mijn pa lachte wel eens met mij. 'Stop eens met hoofdletters uit te spuwen', riep hij dan.»

Eén keer zorgde het spraakgebrek wel voor problemen op school. «Ik moest een spreekbeurt geven over de Olympische Spelen. We hadden van de meester tien minuten gekregen, maar die van mij heeft een vol lesuur geduurd. (lacht)»

De Oostendse zanger is een gelegenheids-stotteraar. «Als ik met goede vrienden aan het praten ben op café, dan heb ik er geen last van. Het gebeurt alleen als ik me onzeker voel of als ik bezig ben met iets dat ik niet graag doe. De mensen hebben me wel al zien stotteren op televisie: dat doe ik dus niet graag.»

LOGOPEDISTE

Als tiener probeerde Arno van zijn spraakgebrek af te geraken. «Mijn vader heeft me toen naar een logopediste gestuurd. Maar het hielp niet. Ze was een charmante vrouw bij wie ik me op mijn gemak voelde. En dus stotterde ik niet. Na twee raadplegingen zijn we er dan maar mee gestopt. Waarom zou ik trouwens niet mogen stotteren? Ik heb er zelf geen last van. Ik vind het zelfs charmant. Er zijn trouwens nog stotteraars die het ver gebracht hebben: Jim Kerr van Simple Minds, Armand Pien, Picasso en zelfs Caesar hebben ermee gesukkeld. Maar ik kan me inbeelden dat het voor veel jongeren wél een probleem is. Vaak is stotteren een uiting van onzekerheid of frustratie.»

Arno heeft de ideale job gekozen voor zijn probleem. «Als je zingt, is stotteren onmogelijk omdat alle woorden met elkaar verbonden zijn. Door zanger te worden, ben ik dus met mijn gat in de boter gevallen.»

Eén, 21.10 uur

Arno begon als tiener


© Het Laatste Nieuws