BRUSSEL l Rob Vanoudenhoven, Bart Peeters, Lucas Vander Taelen, Steve Stevaert, Jan Decleir, Arno: het lijstje bekende stotteraars is langer dan je zou vermoeden. Koppen heeft het vanavond over het spraakprobleem in de reportage Als je tong in de knoop zit.

Door Geert Zagers

De makers volgden een jaar lang drie jonge Britse stotteraars in afwachting van hun gespecialiseerde spraaktherapie. Een groot tekort aan logopedisten in Engeland zorgt ervoor dat een plaats vinden bij de juiste therapeut maanden kan aanslepen. "In België is het systeem anders", zegt Gert Reunes van de Belgische Belangengroep voor Stotteraars. "Er is geen tekort aan logopedisten op zich, maar wel aan logopedisten die gespecialiseerd zijn in stotteren. Onkundige therapeuten raden nog voorbijgestreefde ademhalingsoefeningen uit de jaren zeventig aan."

Reunes, de enige logopedist die vroeger zelf stotterde, gelooft in een andere methode. "Met fluency shaping willen we de stotteraar weer vlot leren spreken. Door intensieve logopedie en psychologische begeleiding moet hij meer zelfvertrouwen kweken. Maar dat vraagt natuurlijk wel een supergemotiveerde cliënt."

Koppen laat de zestienjarige Nathan aan het woord. Hij stotterde van zodra hij begon te spreken, maar de spraakproblemen begonnen pas echt toen zijn broertje stierf. "Er is een consensus dat stotteren genetisch bepaald is", zegt Reunes, "maar ook psychologische factoren en de opvoeding spelen een rol. Kinderen die veel uitgelachen worden omdat ze stotteren kweken een sociale fobie en een geforceerd spreekgedrag. Het psychische speelt dus zeker een rol, maar is zeker niet de enige oorzaak."

Uit de reportage blijkt hoe moeilijk het is voor stotteraars om een toekomst op te bouwen. De achttienjarige Mudiaga hoopt via de therapie meer kans te maken om toegelaten te worden aan de universiteit. Nathan droomt er dan weer van om filmacteur te worden. Reunes: "Het is niet zo dat stotteraars minder toekomstkansen hebben. Tussen mijn cliënten zitten bijvoorbeeld heel wat ingenieurs. Studeren is niet zo'n onoverkomelijk probleem meer nu mondelinge examens niet meer verplicht zijn. Wel zeggen mijn cliënten dat als ze niet gestotterd hadden, ze sneller vooruit zouden zijn gegaan in het leven."

Bekende stotteraars als Arno, Jan Decleir en Steve Stevaert bewijzen echter dat je ver kan geraken, ook al blokkeert je tong af en toe. "Stevaerts stiltes tussen twee woorden en zelfs middenin een woord zijn wat logopedisten freezing noemen, al ontkent hij zelf dat hij stottert. Spijtig: we hebben nood aan stotteraars die ervoor uitkomen. Nu hebben veel mensen het gevoel dat zij de enigen zijn met het probleem."

Koppen, Eén, 21.10


De Morgen