,,Mijn laatste humaniorajaren heb ik gedubbeld omdat ik niet durfde antwoorden en als graduaat electronica werkte ik jarenlang onder mijn niveau. Mijn jeugdliefdes schreef ik mooie brieven of sprak af op fuiven met loeiharde muziek om mijn gestotter te verbergen. Twintig jaar logopedie heeft het me gekost om te staan waar ik nu sta. Stotteren is wel degelijk een handicap. Die rechtszaak is dan ook een principekwestie voor mij'', zegt Gert Reunes (39), ondertussen zelf sinds twee jaar logopedist. Hij daagde het 'Vlaams Fonds voor Sociale Personen met een Handicap' voor de rechtbank wegens het erkennen van stotteren als handicap. Dinsdag wordt het vonnis verwacht. door Karen VAN DE SYPE Gent

,,De Michel Vandenbosch van de stotteraars''. Die bijnaam heeft barricadenspringer Gert Reunes, laatst nog in het tv-programma Napels zien op TV1, ondertussen overgehouden aan zijn niet aflatende strijd om stotteren bespreekbaar te maken en te laten erkennen als handicap. Maar het is een bijnaam die hij met trots draagt. ,,Ook ik ben een idealist en een voorvechter, misschien een beetje naïef zelfs'', aldus Gert.

Hoe ben je in deze rechtszaak verwikkeld geraakt?
,Toen ik enkele jaren geleden besloot om logopedist te worden, klopte ik aan bij het 'Vlaams Fonds voor Sociale Personen met een Handicap' voor een studiesubsidie. Toen ik vertelde dat ik logopedie wou studeren, bekeken ze me alsof ik rijp was voor de psychiatrie. Ik ving bot. 'Spreken is geen handicap', stond er in het verslag. Maar ik liet het daar niet bij. Met de hulp en steun van mijn goede vriend Luc Boxstaele, advocaat in Gent, heb ik klacht neergelegd tegen het Vlaams Fonds. De 'World Health Organisation' bestempelt stotteren immers wél als handicap.

,,Hoe was het om op te groeien met een spraakgebrek?
,,Stotteren is aangeboren. Je hebt verschillende soorten stotteren maar ik stotterde echt veel. Zelf realiseerde ik me pas in het eerste studiejaar dat er iets aan de hand was toen ik 'aap', 'noot', 'mies' moest lezen en niet uit de woordjes geraakte. Luidop lezen lukte enkel als een vriendje mee las. Op mijn twaalfde jaar maakte ik iets unieks mee. Dat was met behulp van een immens groot toestel dat me mijn eigen woorden enigszins vertraagd liet horen waardoor ik automatisch mijn spraak vlot trok. Het was de eerste keer dat ik ondervond wat vloeiend praten was. Het voelde alsof ik jarenlang in een rolstoel had gezeten en opeens kon lopen.''

,,Ik praatte nooit echt mee''
,,Op school praatte ik nooit echt mee, laat staan een grap vertellen. Soms zei ik ook andere dingen dan wat ik eigenlijk bedoelde uit schrik om te stotteren. Gelukkig ben ik heel sociaal aangelegd, zodat ik me niet isoleerde zoals sommige andere stotteraars. En werd ik uitgelachen, dan liet ik de taal van de vuisten spreken. Ik zocht een uitlaatklep om me te bewijzen en die vond ik in de sport: ik begon te basket te spelen en blonk erin uit. Ik heb zelfs nog in eerste klasse gespeeld. Het moeilijkste is wanneer je uit dat beschermde schoolmilieu weg bent en moet solliciteren. In een wereld waarin alles snel en vlot moet gaan, worden mensen met een spraakprobleem vaak voor raar of abnormaal aanzien''.

Waarom wou je per se logopedist worden?
,,Voor alle anderen die stotteren. Het heeft mij 20 jaar van mijn leven gekost en dankzij de Hausdörfermethode, die inspeelt op de spreeksnelheid en intonatie, sta ik nu waar ik sta. Deze methode kan voor iedereen werken. Met het aanpakken van stotteren ben je nooit klaar: het duurt een mensenleven lang. Ik train mijn klanten zodat ze na verloop van tijd hun eigen logopedist worden. In de belangengroep voor stotteraars 'Best' die ik zeven jaar geleden oprichtte, kunnen ze terecht voor trainingen in het weekend en 's avonds.

Wat hoop je met je rechtszaak te bereiken?
,,Ikzelf kan ondertussen nagenoeg normaal spreken met sporadisch een hakkeling, maar het heeft me twintig jaar gekost om mijn handicap de baas te kunnen. In België, net zoals in de hele wereld, stottert 1 persoon op 100. Dat is erg veel. Het Riziv betaalt gedurende iets meer dan twee jaar de logopediekosten terug. Veel ouders zitten daarna met de handen in het haar als ze geen steun meer krijgen voor hun stotterend kind. Ik hoop dat de rechter stotteren als handicap erkent. Dat zet de deur open naar voor financiële steun voor wie met een spraakstoornis kampt. En we krijgen dan eindelijk de erkenning van onze handicap. Want dat IS het.''


Dinsdag spreekt de arbeidsrechtbank van Gent zich uit.

© 2002 Vlaamse Uitgeversmaatschappij NV