Logopedist spant rechtszaak aan tegen Vlaams Fonds

De arbeidsrechtbank in Gent behandelt vandaag de klacht van de veertigjarige Gert Reunes, stotteraar, logopedist en voorzitter van de Belangengroep Stotteraars (Best), tegen het Vlaams Fonds voor Sociale Integratie van Mensen met een Handicap. Reunes wil dat het fonds stotteren officieel erkent als een handicap, zodat de 55.000 stotteraars in Vlaanderen ook recht hebben op financiële tegemoetkomingen. Zijn advocaat zegt dat het fonds voor de screening van stotteraars met twee maten meet.

Brussel - Eigen berichtgeving

Wie stottert, ervaart dat wellicht als een sociale handicap.  Toch heb je als stotteraar maar een kans op de twee om door het Vlaams Fonds als gehandicapte erkend te worden en om dus in aanmerking te komen voor financiële steun.  Reunes vindt dat unfair en daagt het Vlaams Fonds dan ook voor de rechtbank.  Reunes: "Ik heb zelf veertig jaar moeten knokken om het stotteren te overwinnen om uiteindelijk logopedist te worden en dat op eigen kosten. Dat valt absoluut niet mee, terwijl het toch echt wel een handicap is. Ik voel me geen gehandicapte, maar in het sociale verkeer is het een handicap.  Als stotteraar heb je gegarandeerd langere gsm-rekeningen en veel stotteraars zijn volledig geïsoleerd."

Bij het Vlaams Fonds kun je als stotteraar wel proberen om steun te krijgen, want het is niet zo dat je als stotteraar sowieso niet in aanmerking komt.  Aan de hand van een screening wordt uitgemaakt hoe zwaar het stotterprobleem weegt en of je in aanmerking komt voor steun.

Reunes heeft heel wat kritiek op die screening. Daarbij wordt met twee maten gemeten. De ene krijgt een goedkeuring, de andere niet. Dat bewijst dat het screeningsteam geen kaas gegeten heeft van wat chronisch stotteren eigenlijk is, zegt Reunes.  Dat komt omdat stotteren situatiegebonden is. Reunes: Sommigen stotteren het meest als ze een publiek toespreken, anderen als ze moeten bellen. Dat kun je niet met een eenmalige screening testen omdat de kans bestaat dat je het dan wel goed doet. Zelf werd ik niet aanvaard omdat ik vlot praatte. Ik heb evenwel nog altijd een stotterprobleem en dat kan op andere momenten heel hardnekkig zijn. Als ik bij die screening gewoon had gesjoemeld en wel veel had gestotterd had ik waarschijnlijk wel kans gemaakt op de tegemoetkoming, zegt Reunes.

Verder stelt Reunes dat ook de tegemoetkoming van het Riziv en de ziekenfondsen onvoldoende zijn. Gedurende twee jaar betaalt het Riziv per week vijf logopediesessies van een half uur per week terug. Daarna kun je het schudden, terwijl je zeker meer dan twee jaar logopedie nodig hebt om met stotteren te leren omgaan.  Bovendien is het niet te genezen. Het kan verbeteren en dan weer verergeren, dus die twee jaar is nogal absurd", zegt Reunes. Zelf kent hij veel stotteraars die na twee jaar de logopedie moeten opgeven omdat de rekening van ongeveer drie uur per week tegen 28 euro (1.120 frank) per uur te duur is.

Omdat chronisch stotteren niet volledig te genezen is, pleit Reunes ook voor bijkomende financiële steun van het fonds voor de betaling van apparatuur die het stotteren corrigeert.  Het gaat onder andere om een apparaatje dat in het oor wordt geplaatst waardoor de stotteraar zichzelf trager hoort spreken en dus vlotter kan praten. Het dingetje kost wel 5.000 euro (200.000 frank).

(BDB)

'Je hebt minstens twee jaar logopedie nodig om te leren omgaan met stotteren'

© 2002 Uitgeverij De Morgen NV