Gent - Een deskundige moet onderzoeken in welke mate het stotteren de 39-jarige logopedist Gert Reunes beperkt heeft in zijn leven. Dat besliste de arbeidsrechtbank van Gent gisteren in een tussenvonnis. «Het is een eerste belangrijke stap in het erkennen van stotteren als handicap», stellen Reunes en zijn advocaat Luc Boxstaele. «En daar is het ons om te doen».

Logopedist Reunes startte het proces tegen het Vlaams Fonds voor de sociale integratie van personen met een handicap. Toen hij zeven jaar geleden logopedie wou beginnen studeren, vroeg hij er subsidie. «Maar dat werd geweigerd. Stotteren was geen handicap, zei men. Ik moest, met hulp van mijn ouders, mijn studies aanvatten».

Reunes stottert zelf ook maar kan het, mits therapie, onder controle houden. «Ik heb het mezelf aangeleerd. Maar zo'n therapie moet je volhouden. Het RIZIV en de mutualiteiten betalen nu slechts twee jaar therapie. Dat is te weinig. Veel stotteraars hervallen achteraf omdat ze de therapie niet meer kunnen betalen».

Stotteraars hebben het in hun dagdagelijkse leven niet onder de markt. «Veel patiënten klagen bij mij dat ze geen werk vinden of onder hun niveau moeten werken omdat ze stotteren. Terwijl er nu apparaatjes bestaan om dat tegen te gaan. Die kosten 6.000 euro (240.000 frank). Velen kunnen dat niet betalen, terwijl gehoorapparaten wél gedeeltelijk terugbetaald worden».

Erkenning
«Als de deskundige de rechtbank positief adviseert en de rechter beslist dat Gerts spraakgebrek inderdaad een grote invloed heeft gehad op zijn carrière, kunnen we dat vonnis gebruiken om bij het Vlaams Fonds financiële genoegdoening te krijgen en er voor te pleiten dat stotteren erkend wordt als handicap», stelt advocaat Boxstaele onomwonden.

Twintig jaar
«Eén persoon op honderd stottert. Het heeft mij ruim twintig jaar gekost om mijn gestotter onder controle te krijgen. In die twintig jaar heb ik genoeg problemen gehad om te stellen dat ik met een handicap zat», besluit Gert Reunes. (JCG)


© 2002 Aurex NV