Vrijdag is het Wereldstotterdag. Lutgart Debaecke uit Wuustwezel stottert al bijna heel haar leven. Als ondervoorzitster van de stottervereniging Bbest vindt ze het belangrijk dat het stotterprobleem aandacht krijgt van de mensen en de media.


Ondervoorzitster stottervereniging vraagt aandacht voor probleem

Wuustwezel

De bedoeling van de wereldstotterdag is het stotteren onder de aandacht van de mensen te brengen en dit jaar onder het thema van International Year of the Child Who Stutters. "Er zijn veel stotteraars die zich schamen omdat ze stotteren. De wereldstotterdag is een ideale gelegenheid om vele stotteraars een hart onder de riem te steken en te laten zien dat ze niet alleen op de wereld zijn. In België wordt aangenomen dat 1 op 100 stottert", vertelt Lutgart Debaecke.

Het is moeilijk om een definitie van stotteren te geven. "Stotteren is een stoornis in de vloeiendheid van de spraak. Er zijn geen twee identieke stotteraars, iedereen stottert anders. De oorzaak van het stotteren is waarschijnlijk een aangeboren synchronisatiestoornis in de hersenen. Er wordt een onderscheid gemaakt in primair en secundair stotteren. Primair stotteren is het beginnend stotteren zoals woorden herhalen en blijven hangen op klinkers of medeklinkers. Secundair stotteren ontstaat wanneer men zich bewust wordt van het stottergedrag en probeert te vluchten of probeert er tegen te vechten."

Weinigen geraken van het stotteren af. "Je kunt wel je stotteren onder controle krijgen. Belangrijk is vooral dat je geen spreekangst meer hebt en dat je je stotteren aanvaardt."



Zelfvertrouwen

Lutgart Debaecke heeft leren leven met haar gestotter. "Het stotteren beheerst momenteel nog steeds een groot stuk van mijn leven, maar niet meer in de mate dat ik er 's avonds mee ga slapen en 's morgens mee opsta. In de middelbare school sprak ik dagen gewoon geen woord. De spreekangst zat zeer diep en ik had totaal geen zelfvertrouwen", herinnert ze zich.

"Ik denk niet dat ik ooit volledig van mijn stotteren af zal geraken, maar momenteel heb ik het wel voor een groot stuk onder controle. Ik weet dat ik elke dag zal moeten blijven werken aan mijn stotteren. Momenteel is mijn stotteren niet zozeer meer een last voor mij. Ik voel me veel vrijer, heb minder spreekangst en mijn flegma en zelfvertrouwen groeit nog elke dag. Dankzij Bbest (Belgische belangengroep voor stotteraars) besef ik dat ik niet alleen ben met mijn stotterprobleem."


An VAN DEN OUWELANT © 2004 De Vlijt NV